Van droom naar werkelijkheid: mijn stage bij CERN

Welkom bij mijn persoonlijke relaas van een avontuur vol ups en downs en onverwachte wendingen. Dit is het volledige, ongefilterde verhaal van hoe ik ging van worstelen om een stage van twaalf maanden te vinden voor het derde jaar van mijn bachelor naar het uiteindelijk binnenhalen van een stage als Technical Student en fullstackontwikkelaar bij CERN. Lees verder voor elke wending.

1. De zoektocht naar een stage: groots dromen

Ik moest een stage van 3 à 4 maanden zoeken als onderdeel van het derde jaar van mijn bachelor. Zolang ik me kan herinneren, droomde ik ervan een stage in de VS te bemachtigen. Ik spendeerde minstens acht maanden aan het najagen van die droom—maar door COVID werd het regelen van een Amerikaanse stage een bureaucratische nachtmerrie. Amerikaanse bedrijven hadden weinig zin in al dat papierwerk, dus liet ik die droom met tegenzin even rusten… voorlopig toch. Ik nam me echter voor dat ik die droom op een dag alsnog zou najagen, ook al moest ik ergens anders beginnen.

2. Een vangnet in België

Nadat ik had aanvaard wat ik als een "mislukking" beschouwde—geen stage in het buitenland gevonden—richtte ik mijn focus op bedrijven in België. Ik solliciteerde vrij laat, nog steeds vastklampend aan mijn hoop op een plek in de VS of Canada. Gelukkig kreeg ik een aanbod van een van mijn droombedrijven in België—Spatie, bekend om zijn Laravel-packages en innovatieve projecten. Het werd mijn vangnet, een stevige terugvaloptie mocht niets anders me aanspreken.

3. Buiten de lijntjes denken: nieuwe pistes verkennen

Ik nam er geen genoegen mee om zomaar te settelen en verbreedde mijn zoektocht. Ik solliciteerde bij grote namen als Palantir en Google in de hoop mijn niveau op te krikken. Ik werd zelfs doorverwezen—via de directeur van de University of Economics in Katowice—naar een groot Pools bedrijf. Ondanks het potentieel wees ik het af, omdat 3 tot 5 maanden in Katowice wonen gewoon niet spannend genoeg aanvoelde. Ik begon me te focussen op wat me echt inspireerde: wetenschap, ruimtevaart, natuurkunde, fintech en bedrijven die ontwikkelaars wereldwijd sterker maken (denk aan IDE's en developertools).

4. Toespitsen op wat ik graag doe: ESA, CERN, Stripe en JetBrains

Ik spitste mijn zoektocht toe op organisaties die aansloten bij mijn passies: ESA, CERN, Stripe en JetBrains. Terwijl ESA en Stripe geen interesse hadden in mijn sollicitatie, slaagde ik erin een gesprek te versieren bij JetBrains—en, nog belangrijker, ik besloot CERN een kans te geven.

Ik solliciteerde bij CERN—met locaties in Zwitserland (Genève) en Frankrijk—met een "YOLO"-mentaliteit. Diep vanbinnen geloofde ik dat ik geen schijn van kans had. Toch verzamelde ik elk document dat ze vroegen: schoolpunten, mijn cv, details over mijn ervaringen en bewijzen van vaardigheden in wiskunde, talen, natuurkunde en meer. Een dikke merci aan mijn geweldige tutor, Dimitri Casier, die zo vriendelijk was om een aanbevelingsbrief voor me te schrijven.

5. De sollicitatieprocedure bij CERN: tests en zenuwen

Een van de hindernissen was een SONRU-test. Kort gezegd is SONRU een korte online assessment die zowel je technische als je interpersoonlijke vaardigheden beoordeelt—een snelle manier voor CERN om in te schatten of je past. Ik diende de test in en vergat er daarna eigenlijk gewoon over na te denken.

Ongeveer een maand later, terwijl ik in de fitness was, kreeg ik een e-mail die mijn hart een slag deed overslaan:

"You have been selected as a possible candidate. We would like to interview you."

Ik was verbouwereerd. De e-mail vermeldde dat het gesprek theoretische codeertests zou bevatten, en heel even overwoog ik om het over te slaan. Na flink wat wikken en wegen besloot ik het te proberen—niet alleen voor de kans op de stage, maar ook om waardevolle sollicitatie-ervaring op te doen. Ik bereidde me voor met de STARR-methode, friste mijn LeetCode-oefeningen op (zij het met matig succes) en nam algemene codeerconventies door.

Een week later boekte ik een lokaal aan de universiteit, pakte mijn laptop en wachtte zenuwachtig op het gesprek met twee lead developers. Ze stelden me een mix van theoretische vragen en praktische uitdagingen—bijvoorbeeld hoe je een oplossing in Java implementeert zonder een klassieke for-lus (ik antwoordde met de Stream-operator). Er waren ook vragen over React en databanken, wat de fullstackaard van de Technical Student-functie bij CERN weerspiegelde.

Ik slaagde erin ongeveer 60 à 70% van de vragen te beantwoorden, al lagen sommige onderwerpen buiten mijn comfortzone.

Toen ze naar mijn beschikbaarheid vroegen, bleek dat ze op zoek waren naar iemand voor een engagement van een jaar—veel meer dan de 3 à 4 maanden die ik in gedachten had. Ik legde uit dat ik hoogstens 3 à 5 maanden kon doen (misschien 6 maanden in het uiterste geval). Ze zeiden dat ze het zouden overwegen en op me zouden terugkomen.

6. Een achtbaan van afwijzing en hoop

Enkele weken later kreeg ik een e-mail die me feliciteerde met mijn selectie voor de functie—startend in februari—maar met een minimumengagement van een jaar. Ik was in de wolken, bijna ongelovig, en vroeg me af of ik aan het hallucineren was. Toen ik echter de stagecoördinator van mijn universiteit, Howest, raadpleegde, kreeg ik te horen dat een stage van een jaar niet haalbaar was. Met pijn in het hart moest ik het aanbod afslaan. Ik bracht Dimitri op de hoogte van het bitterzoete nieuws; hij merkte op: "This is really sad, but it's great to see you got accepted."

Kort daarna mailde de CERN-interviewer me dat ik de beste kandidaat was die ze hadden geïnterviewd—en dat hij oprecht teleurgesteld was dat ik niet kon aanvaarden door het verschil in duur. Ik voelde mijn hoop tot nul dalen.

Toen, een paar dagen later, nam Dimitri opnieuw contact op:

"Hey Layton, I really find it unfair that you were rejected solely because of the duration period, not because of your skills or performance. I'm going to contact people higher up from Howest University and see what can be done."

Mijn hoop schoot weer omhoog tot 300%. Kort daarna keurde Howest University de mogelijkheid van een stage van een jaar goed (een heel grote uitzondering). Ik antwoordde meteen aan de interviewer: "My university and I have reached an agreement that I can do an internship for one year." Jammer genoeg antwoordde hij dat de plek al was ingevuld door de tweede beste kandidaat. Ik was er kapot van—opnieuw een klap voor mijn al broze hoop.

Vastberaden vroegen Dimitri en Francois (met wie ik in gesprek was om deze situatie te bespreken) me om de contactgegevens van de interviewer te delen met de hogere leiding van Howest. Na weken van e-mails en heen-en-weergebel kwam de interviewer terug met veelbelovend nieuws. Hij regelde nog een gesprek voor een andere groep binnen de afdeling. Deze keer sprak ik met de product owner/supervisor en een tech lead developer. Het gesprek was veel minder technisch—omdat ze al wisten dat ik gekwalificeerd was—en draaide rond praktische vragen als "Kan je met deadlines om?" en "Ben je geïnteresseerd in financiële aspecten?" Binnen amper drie uur na het gesprek kreeg ik weer een e-mail. Ik aarzelde om ze te openen, uit angst voor nog een afwijzing, maar deed het uiteindelijk toch in de stilte van mijn slaapkamer. En daar stond het:

IK BEN AANGENOMEN DOOR CERN VOOR EEN STAGE VAN 1 JAAR ALS TECHNICAL STUDENT FULLSTACKONTWIKKELAAR BINNEN DE FAP-BC-ENG-GROEP!

7. De details afwerken: van documenten tot vertrek

De aanvaarding was levensveranderend. De feestvreugde was echter van korte duur, want ik werd meteen ondergedompeld in een berg papierwerk—documenten, contracten en laatste regelingen die één tot drie maanden in beslag namen. Daarna kwam de logistieke uitdaging van de verhuis van België naar Zwitserland (Genève). Die verhuis was een echte beproeving voor mij, aangezien ik alles helemaal alleen deed. Ik had de kunst van het regelen van dagelijkse taken en papierwerk zelfs in eigen land nooit onder de knie, laat staan in Zwitserland. Leren om zelfstandig te wonen, onbekende bureaucratische processen te beheren en een compleet nieuwe omgeving te navigeren, duwde me uit mijn comfortzone. Het was een steile leercurve, maar elke uitdaging is een stap richting groei en zelfredzaamheid—en ik ben vastbesloten om het te doen slagen, wat er ook gebeurt.

Huisvesting en verhuis

Huisvesting bleek een grote kopzorg. Na enige tijd vond ik een modern studentenverblijf (gebouwd in 2023) dat geweldig bleek—geen spijt dat ik hier het hele jaar huur. Vervolgens moest ik mijn transport naar Genève plannen om zeker te zijn dat ik op 1 februari om 15:00 uur aankwam, want mijn eerste werkdag was op 3 februari om 08:15 uur—wat toevallig ook één dag voor mijn verjaardag was! Vliegen was geen optie, want ik moest mijn monitoren, gaming-pc, bureau en bureaustoel en persoonlijke decoratie meenemen.

Gelukkig bood mijn papa na een paar weken aan om te helpen door alles te vervoeren in een middelgrote bestelwagen. Enorm bedankt, papa! Ik moest ook naar het gemeentehuis om mijn adres te wijzigen (aangezien ik geen Belgisch inwoner meer was)—een taak die de dag voor mijn aankomst afgerond moest zijn. Een bankrekening openen was het volgende; ik koos voor UBS omdat ze goed vertrouwd zijn met de tijdelijke stagiairs van CERN, al ben ik van plan later over te stappen naar Yuh.

Afscheid en gemengde gevoelens

Met alles geregeld en mijn spullen ingepakt (potten, keukengerei en meer) was het tijd om afscheid te nemen van mijn moeder, mijn vriendin en mijn vrienden. Voor mijn laatste avond voor vertrek verraste mijn vriendin me met een avond bij Mozart—een populair Volonté Ribs-restaurant in Brugge. Ik dacht dat het enkel wij tweeën zouden zijn, maar toen ik aankwam, trof ik een tafel met twaalf mensen aan. Ze had een hartverwarmend afscheidsfeestje georganiseerd, compleet met veel cadeautjes (bedankt aan al mijn vrienden en, uiteraard, mijn geweldige vriendin).

Op de ochtend van het vertrek vertrokken we om 05:40 uur. De mix van emoties was overweldigend—alles wat vertrouwd was achterlaten, was veel zwaarder dan ik me had voorgesteld, maar soms moet je gedurfde stappen zetten om je dromen waar te maken. De autorit duurde ongeveer 9 uur, met verscheidene stops onderweg.

Uiteindelijk kwam ik aan op vrijdag 31 januari—een dag eerder dan gepland, omdat ik op het allerlaatste moment ontdekte dat je in Zwitserland niet in het weekend kan intrekken (de douane- en vastgoedkantoren zijn dan gesloten voor sleuteloverdrachten). Na een snelle rondleiding door mijn nieuwe, verrassend ruime studio checkte mijn papa in bij het hotel ernaast en vertrok hij 's ochtends, waardoor ik dit nieuwe hoofdstuk helemaal alleen tegemoet ging.

8. Eerste dag bij CERN: onboarding en nieuwe beginnen

Mijn nieuwe stek inrichten was een wervelwind. Ik installeerde alles—van mijn gamingsetup tot mijn keukengerei en kleren—en voor ik het wist, was mijn eerste dag bij CERN aangebroken.

Ik kwam om 07:30 uur aan bij CERN om mijn toegangsbadge op te halen (ik zat vol adrenaline van opwinding!). Vervolgens woonde ik om 08:15 uur een introductiesessie bij in een indrukwekkend houten bouwwerk dat de aarde symboliseert. Omringd door 60 à 100 medestudenten genoten we van een quiz, een ontbijt en een sessie vol boeiende inzichten over CERN. Kort daarna stelde onze afdelingsverantwoordelijke ons voor aan ons nieuwe kantoor en nam ze ons op in het team—een ervaring waardoor ik me meteen thuis voelde.

Al pronken de kantoren van CERN misschien niet met de ultramoderne uitstraling van sommige techreuzen, toch waardeerde ik de academische, licht "ingeleefde" sfeer. Ik heb nu een opstelling met drie monitoren en een betrouwbare desktop-pc—een perfecte combinatie voor een studentenplek waar creativiteit en een vleugje georganiseerde chaos samenkomen.

9. Een wandeling door de geschiedenis: de geboorteplek van het web ontdekken

Op mijn eerste dag bij CERN nam ik, na me te hebben geïnstalleerd en mijn toegangsbadge te hebben opgehaald, even de tijd om de gangen van het gebouw te verkennen. Het was ongelooflijk om te belanden in een gang waar, zo gaat het verhaal, Tim Berners-Lee ooit werkte. Daar hangt een bordje dat trots vermeldt: "Where the WEB was born." Weten dat deze historische plek op een steenworp van mijn eigen kantoor ligt, voegde een extra laag opwinding en inspiratie toe aan mijn reis.

10. Wennen aan de dagelijkse routine

Het onboardingproces was uitgebreid. Mijn afgestudeerde collega (een "GRAD"—iemand die net wat professionele ervaring heeft opgedaan na het afstuderen) en ik spendeerden 4 à 5 dagen aan het doorworstelen van talloze onboardingdocumenten, het installeren van essentiële tools en het vertrouwd raken met de procedures en projectdiagrammen van de afdeling.

Op het moment van schrijven—vrijdag 7 februari 2025—heb ik de onboarding afgerond. Nu begint het echte werk: de codebase, de tools en de procedures leren kennen voor de drie tot vier projecten waaraan ik ga bijdragen (met momenteel één project als hoofdfocus). Ik heb vandaag zelfs mijn eerste pull request gemaakt—een simpele update van het README-bestand om het verouderde build- en run-commando te corrigeren. Die kleine wijziging markeerde mijn eerste spreekmoment tijdens onze dagelijkse standup-meeting, en het was ongelooflijk opwindend.

Dagelijkse werkuren

Officieel loopt de werkdag bij CERN van 09:00 tot 18:00 uur, inclusief een lunchpauze van een uur. Ik heb echter gemerkt dat ik mijn dag graag vroeg begin, om 07:30 uur. Ik neem doorgaans maar een lunchpauze van 30 minuten, waardoor ik vaak rond 16:00 uur vertrek. Als meetings of extra taken mijn dag verlengen, pas ik me uiteraard aan door de volgende dag later te beginnen—aangezien de regel acht werkuren per dag is, laat overuren toe om later te starten.

11. De eerste twee weken: een snelle start en een steile leercurve

De eerste twee weken bij CERN waren absoluut fantastisch, en ik heb al zoveel geleerd. Ik moet toegeven dat ik Howest een dikke merci verschuldigd ben omdat ze me de praktische vaardigheden hebben bijgebracht die me een voorsprong geven. Vergeleken met studenten of afgestudeerden met een meer theoretische achtergrond, heb ik het gevoel dat mijn praktijkgerichte vakken me een stevige basis in echte softwareontwikkeling hebben gegeven. Het is spannend om zoveel concepten die ik in mijn vorige vakken leerde, hier tot leven te zien komen.

Een van de grootste uitdagingen tot nu toe was het navigeren van de enorme codebases—iets wat volledig nieuw voor me was. CERN gebruikt ook enkele architecturale benaderingen die ik nog niet kende, zoals modulith-architectuur, terwijl ik voordien enkel met microservices had gewerkt. Het is boeiend om me in deze nieuwe concepten te verdiepen, en ik ben er helemaal klaar voor om mijn kennis te blijven uitbreiden. Het zijn pas twee weken, en er ligt nog een lange weg voor me. Ik weet dat de eerste maanden traag en uitdagend zullen zijn, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik ben ervan overtuigd dat ik de komende maanden zal blijven groeien en enorm veel zal bijleren!

12. Mijn eerste YouTube-video: een CERN-reis begint

Ik heb onlangs mijn eerste video op mijn YouTube-kanaal geüpload, waarin ik mijn ervaring van het starten bij CERN deelde. In de video geef ik een blik achter de schermen van mijn eerste indrukken, de opwinding om zo'n iconische instelling te vervoegen en de uitdagingen die ik tot nu toe ben tegengekomen. Het is een mix van persoonlijke reflectie en praktische inzichten over hoe het is om als stagiair bij CERN te werken. Ik kijk ernaar uit om mijn reis te blijven documenteren, en ik hoop dat het anderen inspireert om soortgelijke kansen na te jagen!

13. Vooruitblik

Elke stap van deze reis—van de eerste mislukte pogingen om een Amerikaanse stage te bemachtigen tot de zenuwslopende gesprekken en de uiteindelijke vreugdevolle aanvaarding bij CERN—heeft me iets onschatbaars geleerd. Vandaag markeert niet alleen het begin van mijn werk bij CERN, maar ook de start van een nieuw hoofdstuk vol leren, groei en het najagen van passie. Ik kijk ernaar uit om me dieper in mijn projecten te verdiepen, bij te dragen aan innovatieve oplossingen en te blijven evolueren als ontwikkelaar en als mens.

Bedankt om mijn uitgebreide verhaal te lezen. Ik hoop dat het je inspireert om vol te houden—ook wanneer het pad vol tegenslagen lijkt. Onthoud: soms is de weg naar je dromen allesbehalve rechtlijnig, maar elke bocht en wending brengt je dichter bij waar je hoort te zijn.

Blijf op de hoogte voor meer updates in de nabije toekomst terwijl ik mijn CERN-avontuur voortzet!